Hallo lezertjes!
Vandaag, 10 januari 2023 ben ik er weer met een nieuwe blog over hoofdstuk 12.
Dit hoofdstuk is een droeviger hoofdstuk.
Tove praat erover hoe haar ze haar kindertijd mist, want nu ze ouder wordt, begint ze in een soort depressie vast te komen, dit komt natuurlijk wel vaak voor als tieners ouder worden, maar zij had in haar tijd wel haar redenen, vind ik.
Ik vind dat we vandaag de dag te veel 'depressieve' tieners hebben, terwijl het eigenlijk bij de meesten niet gezien mag worden ondanks de goede omstandigheden waarin we leven, zeker in vergelijking met 50 jaar geleden.
Ze had ook het gevoel dat ze haar gedichten aan niemand kon uiten.
Het speciale aan dit hoofdstuk
is ook dat ze haar gedichten over haar gevoelens er bij heeft gezet.
Ik lees er eentje voor: 'Ooit was ik jong, mooi en blij. Vol ondeugd en vol streken als een rozenblad in mei, nu ben ik oud en vergeten.'
Ik vond het veel interessanter om haar gevoelens eens in een gedichtje te horen dan in het verhaal zelf.
Ze was op dat moment ook enorm onzeker en doorheen het boek zie je ook de psychologische evolutie van Tove en dit kan misschien helpen bij tienermeisjes die met hetzelfde probleem worstelen.
In dit stuk kreeg ik ook te horen dat ze 3 maanden in het ziekenhuis heeft gelegen.
Toen zeiden de dokters dat ze veel moest eten thuis, doordat het haar enorm zal helpen met haar mentale gezondheid. Ook had ik soms de indruk dat haar moeder niet zoveel van haar hield, maar toch zag je hier in dit hoofdstuk het tegendeel.
 |
| Ziekenhuizen in de 19e eeuw |
Dit was het weer voor vandaag!
Hopelijk hebben jullie ervan genoten.
Tot de volgende keer!
Hallo Yanis!
BeantwoordenVerwijderenIk heb net jouw blog gelezen, het is erg mooi geschreven!
Hoofdstuk 12 ervaarde ik als een emotioneel stuk.
Zoals ik in mijn vorige reactie geschreven heb, begrijp ik haar enorm wanneer ze verteld over het missen van haar kindertijd, zeker doordat ze haar redenen heeft zoals jij dat zegt.
Het feit dat ze in een depressie zit, herken ik erg van mijzelf thuis, want mijn moeder had dit ook ooit voor een zeer lange periode. Zoals je zegt, geloof ik er enorm in dat hoofdstuk 12 andere meisjes zou kunnen helpen om hun mentale problemen uit te raken, doordat ze zo te weten komen dat zij niet de enige zijn en dat niemand 'perfect' is. Daarnaast vind ik in dit stuk Tove haar liefde voor gedichten erg inspirerend, doordat zij hierdoor haar gevoelens kan uiten, zichzelf zo beter zal leren kennen of zelfs uit haar depressie zal raken. Ik zou haar aanraden om zeker verder te schrijven en haar passie te volgen!
Dank u wel Yanis voor uw blogs!
Ik geniet er van en ze maken me telkens benieuwd naar je toekomstige blogs.
Veel liefs, Axelle