Mijn allerliefste vriendin, Ruth

Dag lezertjes!
Vandaag, 2 januari 2023 ben ik er weer met een nieuwe blog.
Deze blog zal gaan over hoofdstuk 7 in het boek 'Kindertijd' van Tove Ditlevsen.
Ik hoop dat jullie veel plezier zullen hebben met het lezen van de blog en zelf heel gemotiveerd raken door elk woordje die ook maar in mijn blog voorkomt!
Veel leesplezier!

Hoofdstuk 7 begint in de Istegade, de straat van Tove haar kindertijd.
Het is er altijd warm, feestelijk en ze ontspant haar hier enorm, doordat zij zich hier ook enorm veel herinnert.
Tove heeft ook een beste vriendin genaamd Ruth en ze gaan na schooltijd altijd naar de Istegade tot etenstijd, omdat niemand ze hier in de gaten houdt.
Ze hebben elkaar leren kennen op een zondagochtend, toen alle kinderen naar beneden werden gestuurd om buiten te spelen.
Tove hoorde voetstappen op de achtertrap en zag toen een klein meisje met rood haar, groene ogen en lichtbruine sproetjes.
Ze begonnen een gesprek met elkaar, niet wetende dat ze elkaars beste vriendinnen gingen worden.
Ruth groeide op met een mollige, astmatische moeder die haar vaak klappen gaf, terwijl haar vader een alcoholist was die dienst deed als ober.
Toen ik dit las raakte mij het feit dat veel mensen een alcoholverslaving hadden in deze tijd, doordat zij vooral alcohol hadden om te drinken.
Het deed me even denken aan mijn eigen jeugd, waarin mijn moeder ook een alcoholist was.
Ik heb ook erge medelijden met Ruth, omdat ik weet hoe zwaar dat wel niet voor haar moest zijn.

Tove was erg blij met haar als vriendin, want door haar is ze minder afhankelijk van haar moeder.
Ook al mocht ze Ruth niet echt, omdat ze een adoptiekind is.
Wanneer de meiden naar de Istegade gaan stelen ze samen verschillende dingen, maar dat kan ook eens mislukken.
Zoals die ene keer dat Ruth woedend werd, omdat het stelen telkens haar rol was en zij eens de winkelier wou afleiden.
Ze werden op hete daad betrapt, maar dat is het waard volgens Tove, doordat Ruth vervolgens altijd zegt: 'asjemenou! Je was er bijna geweest.' en Tove haar ware zelf niet durft te verraden en niet voor schut wilt staan voor wie ze werkelijk is.

Istegade

Nadat ik dit hoofdstuk gelezen had, was ik even aan het nadenken over de chronologische volgorde.
Het verhaal is niet-chronologisch, dit geeft me een gevoel van inleving, doordat je dieper in het verhaal duikt door telkens terug naar het verleden te gaan en daarna weer in andere tijd springt.
Ook maakt dit het verhaal veel spannender dan de historische gebeurtenis zelf, doordat ze met de deur in huis vallen als je bepaalde vragen hebt.

Lieve lezertjes, dit was hoofdstuk 7 uit het boek 'Kindertijd' van Tove Ditlevsen.
Ik hoop dat jullie meer hebben begrepen over Tove haar leventje met Ruth in Kopenhagen, dat jullie enorm veel nieuwe info op hebben gedaan en zelf motivatie gekregen hebben om het boek te lezen.
Ik zie jullie de volgende keer terug met hoofdstuk 8.
Veel liefs, Axelle!